Dobrowoda to malownicza wieś położona w województwie podlaskim, w gminie Kleszczele, na południowo-zachodnich krańcach powiatu hajnowskiego. Otoczona jest rozległymi lasami Puszczy Białowieskiej oraz malowniczymi terenami przyrodniczymi. W okolicach Dobrowody znajdują się szlaki turystyczne, ścieżki rowerowe oraz miejsca do wędrówek pieszych. Położona jest nieopodal zalewu wodnego w Repczycach, który stanowi ciekawe miejsce rekreacji i odpoczynku. W miejscowości znajduje się Cerkiew św. Paraskiewy, będąca centrum życia religijnego miejscowej społeczności prawosławnej, jest ważnym symbolem duchowym i kulturalnym Dobrowody.

Dobrowoda jest jedną z wsi o długiej historii, sięgającej co najmniej XIX wieku, kiedy obszar ten był częścią Królestwa Polskiego pod zaborem rosyjskim. Wieś rozwijała się jako osada rolnicza i leśna, a jej mieszkańcy trudnili się głównie uprawą ziemi oraz gospodarką leśną.

W 1921 roku w Dobrowodzie mieszkało około 300 osób, z przewagą ludności wyznania prawosławnego, co świadczy o wielokulturowym i wielowyznaniowym charakterze regionu. Wieś była częścią powiatu hajnowskiego i stanowiła ważny element lokalnej społeczności wiejskiej na pograniczu polsko-białoruskim.

W sołectwie Dobrowoda prężnie działa Koło Gospodyń Wiejskich oraz zespół śpiewaczy, który przedstawia obrzęd pieczenia korowaja.

Pieczenie korowaja to dawny słowiański zwyczaj związany przede wszystkim z obrzędami weselnymi, który ma swoje korzenie w kulturze ludowej Ukrainy, Białorusi, Rosji i Polski (szczególnie na wschodnich i południowo-wschodnich terenach). Korowaj to uroczysty chleb weselny, symbolizujący dostatek, płodność i szczęście małżeńskie.

Opis zwyczaju pieczenia korowaja:

1. Kto piecze korowaj?

- Zwykle piekły go kobiety, które były szczęśliwymi mężatkami – tzn. żyły w zgodzie z mężem i miały dzieci.

- Nie mogła w tym uczestniczyć żadna wdowa, panna ani kobieta w żałobie – by nie „przynieść nieszczęścia”.

2. Czas i miejsce pieczenia:

- Korowaj pieczono na kilka dni przed weselem, najczęściej w domu panny młodej.

- Podczas pieczenia panowała cisza, spokój i skupienie, czasem śpiewano obrzędowe pieśni weselne.

3. Wygląd korowaja:

- Był to okrągły chleb, często bogato zdobiony ornamentami z ciasta, np.:

• ptaszkami (symbol miłości),
• kłosami zboża (dostatek),
• liśćmi dębu (siła),
• winoroślą (płodność).

- Często na środku umieszczano małego bochenka lub figurkę ptaka – symbolizującego parę młodą.

4. Znaczenie symboliczne:

- Korowaj był symbolem jedności, pomyślności i błogosławieństwa dla nowożeńców.

-  Wierzono, że to, jak korowaj wyrośnie i jak będzie wyglądać, wróży przyszłe życie małżeńskie młodej pary.

5. Dzielenie korowaja:

- Podczas wesela korowaj był uroczyście dzielony – przez starostów lub rodziców młodych.

- Kawałki rozdawano gościom jako symbol dzielenia się szczęściem i życzliwości.